Hoewel er tegenwoordig steeds meer metal uit het Midden-Oosten komt (bijvoorbeeld Al-Namrood, Crescent en Violet Gold om er enkele te noemen) wordt dit nog steeds als een soort ‘gimmick’ gezien. Eerlijkheidshalve moet ik ook toegeven dat ik Kaoteon opzocht nadat ik hoorde dat de band oorspronkelijk uit Libanon komt. Maar deze formatie verdient meer dan geplaatst te worden in een groepje Arabische metalbands. Zeker wanneer je de drummer van Marduk en de bassist van Obscura kunt strikken om een album met je op te nemen doe je als groep iets goed.

Ook al is de band actief sinds 1998, Damnatio Memoriae is pas het tweede album. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat de formatie in Libanon al een keer de naam heeft moeten veranderen, van Chaoteaon naar Kaoteon. Chaoteaon was volgens de autoriteiten een Arabische benaming voor 'duivels', waardoor de band het stempel "satanistisch" kreeg. In 2003 ging het zelfs zo ver dat de groep werd opgepakt. De oprichter en gitarist Anthony Kaoteon is hierna naar Dubai verhuist en de zanger Walid Wolflut naar Amsterdam. Hun keuze om dit album niet in Libanon uit te brengen, is dan ook compleet begrijpelijk, waarbij voor Nederland is gekozen.

Het zou kunnen dat de band zelf geëvolueerd is of dat deze in Nederland nieuwe inspiratie op heeft gedaan, maar Damnatio Memoriae klinkt een stuk volwassener dan het debuut Veni Vidi Vomui. Hierbij was de insteek volgens de groep namelijk ‘this is a fuck you to our neighbours’ en die basale woede is op Damnatio Memoriae niet meer te horen. Boos is de band nog wel. Het blijft natuurlijk een extrememetalplaat, maar de woede is gerichter en wordt geuit door middel van intelligente songwriting, bijvoorbeeld in Light Of Compassion en Into The Mouth Of Kaos.

Ook de eerdergenoemde bijdragen van leden van Obscura en Marduk dragen duidelijk bij aan de kwaliteit van het album. Naar eigen zeggen hebben ze weinig bijgedragen aan het album, maar je hoort dat hier professionele muzikanten bezig zijn. De ritmesectie klinkt dynamisch en vormt een goede basis, met een nummer als Raging Hellfire als goed voorbeeld. De gitaarpartijen en de zang worden gedaan door de band zelf. Anthony heeft duidelijk inspiratie gehaald uit traditionele blackmetalriffs en heeft daar subtiel oosterse invloeden in gemixt. Hierdoor krijgt de muziek een fijn vleugje mystiek mee, zonder te veel nadruk op de Libanese achtergrond te leggen. Walid laat zijn ongenoegen over de wereld duidelijk blijken en schreeuwt getergd de nummers aan elkaar. Hij zou soms iets duidelijker mogen articuleren, maar dat is redelijk persoonlijke smaak.

Extreem innoverend is dit album niet, maar dat is ook niet nodig. De nummers zitten goed in elkaar en klinken niet als dertien in een dozijn. Fans van Behemoth, Belphegor en Svart Crown zullen zeker kunnen genieten van deze veertig minuten aan agressie. Als Kaoteon zo doorgaat (het liefst met vaste leden in plaats van sessieleden), kan dit wel eens een band worden waarmee men rekening dient te houden.

Tracklist:
1. Damnatio Memoriae
2. Barren Lands
3. Raging Hellfire
4. Venom Of Exalt
5. The Will
6. Non Serviam
7. Light Of Compassion
8. Into The Mouth Of Kaos
9. A Breath