Ik ben al een tijdje geen fan meer van Architects. Begin 2011 was ik totaal niet te spreken over het net uitgebrachte album The Here And Now. "Er is weer een band verloren gegaan aan de commercie", luidde toen het verdict. En wat schetste vanmorgen mijn verbazing? Daybreaker, de nieuwe van, jawel, de metalcorevrienden van Architects ligt in mijn postvakje. Afkraakreviews zijn altijd leuker om te schrijven dan onderhoudende middle-of-the-roadreleases, dus ik had er zin in en vol goede moed schoof ik de schijf in de optische drive van mijn pc.

Maar een tweede verbazing viel mij ten deel. "Warempel, deze plaat is goed te doen", dacht ik verschrikt. Niet dat Architects nou ineens een wereldplaat gebakken heeft, maar ik kan de 'lol' er nog wel van inzien. Ik heb hem zonder veel moeite meerdere keren kunnen beluisteren, en dat zegt veel, heel veel. De productie is wat smeriger, de cleane vocals minder prominent en er wordt in het geheel wat minder binnen de lijntjes gekleurd. Daybreaker is minder gepolijst dan zijn voorganger; wat rauwer en smeriger. Ik mag dat wel.

Gelukkig valt er nog wel wat af te kraken. De lyrics zijn van een tenenkrommend, puberaal droefheidsgehalte. "Son of God, sun in the sky, if you could speak, I'm sure you'd say: There's more to me than meets the eye", komt uit de song met de ook al zo 'briljant' gekozen titel Alpha Omega. Iemand last van een identiteitscrisisje in die band? Of neem nou Devil's Island: "This is your country, This is your home, Here is the house where you grew up alone." Fred fucking Durst zou er jaloers op zijn. Nee, diepfilosofische verhandelingen met prachtmetaforen hoef je van de heren niet te verwachten. Tot zover mijn 'kraakbeweging'.

Daybreaker is verder namelijk gewoon een behoorlijk goede plaat binnen dit genre. Uiteraard barst het niet van spontane jams, orinele hooks of onverwachte wendingen (of het moet die terugkerende riff in Devil's Island zijn, waarvoor overigens mijn complimenten). Maar dat hoort nou eenmaal zo. Evenals landjepik bij succesvolle bands de gewoonste zaak van de wereld is. Zo zou de vierde track Daybreak zomaar van een ongereleasete Enter Shikari-track uit de beginjaren kunnen komen. Dat geldt trouwens ook voor het einde van Even If You Win, You're Still A Rat (don't shoot the messenger, ik verzin die titels ook niet). Overigens is laatstgenoemde track met Oli Sykes van Bring Me The Horizon opgenomen. Leuk voor de fans, dat soort samenwerkingen.

Als je leentjebuur geen probleem vindt en wel van een potje metalcore houdt, moet je deze plaat zeker eens proberen. En wat die teksten betreft: och, Limp Bizkit heeft genoeg fans, dus daar is ook wel markt voor.

Tracklist:
1. The Bitter End
2. Alpha Omega
3. These Colours Don't Run (met Jon Green van Deez Nuts)
4. Daybreak
5. Truth, Be Told
6. Even If You Win, You're Still A Rat (met Oli Sykes van Bring Me The Horizon)
7. Outsider Heart (met Drew York van Stray From The Path)
8. Behind The Throne
9. Devil's Island
10. Feather Of Lead
11. Unbeliever