De laatste jaren is het internationale doomrockgezelschap Lucifer aan een gestage opmars bezig. Van een puik optreden in het kleinste Roadburn-zaaltje (2015) ten tijde van het occulte, prettig stoffige debuutalbum Lucifer I (2015) weet de band het te schoppen tot Century Media Records, dat de veel zonnigere, met fijne rockriffs gelardeerde opvolger Lucifer II (2018) uitbrengt. Beide platen hebben hun charme, maar weten ook niet over de gehele lengte te boeien – hoewel ik eerlijk moet bekennen dat met name Lucifer II toch nog verrassend vaak in mijn cd-speler bivakkeert.

Na een handvol (digitale) singles ligt sinds eind maart de derde langspeler in de schappen. Qua line-up blijft het onrustig in de band. Zangeres Johanna Sadonis, die het middelpunt van de band vormt, is natuurlijk nog steeds van de partij, evenals haar partner Nicke Andersson (Entombed, The Hellacopters), die echter niet meer de gitaar, maar louter nog de drums voor zijn rekening neemt. Gitarist Robin Tidebrink is met de noorderzon vertrokken. Vers bloed is er in de vorm van nieuwe gitaristen Martin Nordin en Linus Björklund. Ook voor bassist Harald Göthblad is Lucifer III de vuurdoop. Het is dan ook de vraag hoe de band op dit album voor de dag komt. Kiest Lucifer voor een terugkeer naar de occulte sound van weleer, of borduurt de band voort op de zomerse, frivole sound van het tweede album?

De donkere hoes doet misschien anders vermoeden, maar Lucifer III is - net als zijn directe voorganger – vooral een heel fris en authentiek klinkend plaatje geworden. Er waart een onweerstaanbare ‘seventiesvibe’ door de muziek, waarin invloeden van Black Sabbath en Coven, maar zelfs (met wat fantasie) Fleetwood Mac en Lynyrd Skynyrd niet al te ver weg zijn. Qua muzikale stijl houdt de band het midden tussen de vorige albums: in het gitaarwerk en de catchy refreinen horen we vooral de ongecompliceerde rockidentiteit die de band op Lucifer II ten gehore brengt, terwijl de thematiek en de duistere accenten teruggrijpen op het meer occult getinte debuutalbum.

Het is goed te horen dat Lucifer op deze derde plaat in compositorisch opzicht gegroeid is en met zelfvertrouwen opereert. De band weet een geslaagde balans te vinden tussen frivole rocknummers (het toegankelijke en eenvoudige, maar o zo lekkere Lucifer, het gelikte en smeuïge Flanked By Snakes) en gelaagdere, ‘doomy’ tracks (opener Ghosts en het met zware, sludgy riffs doorspekte Midnight Phantom). Het meest opmerkelijke nummer is Coffin Fever. Het is een dreigende track, die een avontuurlijkere kant van de band laat horen. Na een subtiel en donker begin, vormt een gelikte versnelling halverwege de opmaat waarmee de track zich tot een uitstekende rocker ontpopt.

Met de muzikale basis zit het wel goed op Lucifer III. De gitaristen schudden de ene na de andere gelikte riff uit hun mouw. Ook voor een uitgesponnen gitaarsolo draaien ze hun hand niet om. Sadonis zingt intussen sterker dan ooit. Van de wat fragiele zanglijnen op het debuut is weinig meer te bekennen. De kans is dan ook groot dat ook Lucifer III nog heel vaak gedraaid gaat worden. Liefhebbers van Blood Ceremony, Jess And The Ancient Ones, The Devil’s Blood en zelfs het recentere werk van Audrey Horne kunnen met een gerust hart toeslaan.

Tracklist:
1. Ghosts
2. Midnight Phantom
3. Leather Demon
4. Lucifer
5. Pacific Blues
6. Coffin Fever
7. Flanked By Snakes
8. Stay Astray
9. Cemetery Eyes