Metalfan.nl - Metal nieuws, reviews, interviews en meer...

25-05-2020

Paradise Lost en Lucifer
Op 7 oktober 2015 in TivoliVredenburg, Utrecht
Een review door Jeffrey
In 1990 kwam Paradise Lost voor het eerst naar Nederland. De Lost Paradise-tour deed Leiden, Amsterdam, Hardenberg, Den Bosch en Geleen aan. Pas later kwamen de doom/deathpioniers naar Utrecht. Vijfentwintig jaar na het eerste bezoek aan ons land is de Engelse formatie voor de tiende keer in Utrecht, ditmaal in een uitverkocht Pandora van TivoliVredenburg. Support komt van het internationale gezelschap Lucifer.

Paradise Lost

Nadat Cathedral in 2013 ophield te bestaan, richtte Gaz Jennings Death Penalty op en voegde hij zich bij Lucifer, de nieuwe groep van de Berlijnse zangeres Johanna Sadonis (ex-The Oath). De combinatie uit Engeland en Duitsland bracht eerder dit jaar een paar singles en het debuut Lucifer I uit. Daarop laat het viertal old school occulte heavy en doom rock/metal horen, met als nadrukkelijke invloeden Black Sabbath, Deep Purple en Blue Öyster Cult. Vooral de Sabbath-invloeden liggen er dik bovenop. Zo doet opener Anubis sterk aan Snowblind denken. Het is wel een track die samen met Sabbath (hoe toepasselijk), het krachtige A Grave For Each One Of Us en Morning Star (waarin de vocalen van Johanna het beste tot hun recht komen) tot de hoogtepunten van de liveset behoort. De andere songs doen er overigens nauwelijks voor onder. De heren spelen goed (met name de riffs en solo’s zijn sterk), Sadonis zingt bezwerend en zwiert en zwaait veelvuldig, maar de goed gevulde zaal krijgt maar moeizaam een connectie met de muziek en de show. Sommigen denken zelfs dat ze naar hun aan het zwaaien is of vliegtuigen staat binnen te halen. Slechts de voorste rijen hebben achteraf een waarderend applaus over voor de solide prestaties van Lucifer.

Het is duidelijk dat veruit de meeste bezoekers alleen voor Paradise Lost zijn gekomen. Al voordat het optreden begint, is de Pandora-zaal enthousiaster dan direct na afloop van het voorprogramma. Het is altijd even afwachten bij de Engelse gothic doomformatie of dat enthousiasme aanhoudt. Dat is deels afhankelijk van de stemming van Nick Holmes. Gelukkig is hij vandaag zeer goed gehumeurd en zijn de sarcastische en droge opmerkingen zeer vermakelijk. Zo adresseert hij “Grammar-nazi” aan Gregor Mackintosh, nadat de gitarist hem had gecorrigeerd na het aankondigen van “the fastest and slowest songs (duidend op Flesh From Bone en Beneath Broken Earth) we’ve ever written”, of was het nu "wrote").

Hij lijkt bovendien tevreden met de respons vanuit de zaal, waar Holmes een paar jaar geleden in Tilvoli Oudegracht nog merkbaar geïrriteerd was. Hij maakt vanavond veelvuldig contact met de mensen vooraan en vraagt ons of het geluid goed staat afgesteld (en of we anders ons even willen melden bij de geluidsman (“the father of Bruce Willis”). Het geluid staat vooral hard, maar er komt daarna geen verandering in. Ondanks het feit dat oordopjes vanavond noodzakelijk zijn, speelt het hoge volume alleen bij de snellere tracks (Terminal en Flesh From Bone) een wat luisterplezier-beperkende rol.

De overige nieuwe tracks komen juist uitstekend tot hun recht. Met opener No Hope In Sight zit de sfeer er al opperbest in bij de bezoekers en dat houdt het hele optreden aan. Ook Beneath Broken Earth, Return To The Sun en het prachtige An Eternity Of Lies komen goed uit de verf. Op Cry Out en Sacrifice The Flame na komen alle tracks van het eerder dit jaar uitgebrachte The Plague Within voorbij. Daarnaast is er ruimte voor Praise Lamented Shade en oude krakers als Gothic, Erased en As I Die. Ondanks het harde geluid zijn alle partijen goed te horen (inclusief de samples) en is Nick goed bij stem. De ritmesectie is degelijk (Waltteri Väyrynen is de drummer, wellicht bekend van Vallenfyre) en doet nagenoeg onbeweeglijk zijn ding (een enkele lach kan er vanaf) en de gitaristen Greg en Aaron zorgen voor de ene memorabele riff, lead en solo na de andere. Zij blijven op hun vast plaats staan, maar zijn wat beweeglijker dan de bassist en drummer.

Na een uur spelen, verlaat het kwintet het podium om vrij vlot weer terug te keren voor een toegift van twintig minuten. Say Just Words is een sterke afsluiter van een hard, maar vooral muzikaal sterk en vermakelijk optreden van Paradise Lost met een mooie setlist.

Setlist Paradise Lost:
1. No Hope In Sight
2. Widow
3. Gothic
4. Terminal
5. Erased
6. Praise Lamented Shade
7. Victim Of The Past
8. Enchantment
9. Flesh From Bone
10. Beneath Broken Earth
11. As I Die
12. Requiem

Toegift:
13. Return To The Sun
14. Faith Divides Us - Death Unites Us
15. An Eternity Of Lies
16. Say Just Words

Setlist Lucifer:
1. Anubis
2. Abracadabra
3. Sabbath
4. Purple Pyramid
5. A Grave For Each One Of Us
6. Morning Star
7. Izrael

[ Terug naar de Concert Reviews ]

Reactie van lunatic jozef op 13-10-2015 om 21:19u


en hardenberg.

Reactie van Ronald op 13-10-2015 om 21:59u


Goeie review ! Heb enorm genoten van dit zeer sterke optreden !

Reactie van Progressive Jeff op 13-10-2015 om 22:57u


@ lunatic jozef
Dank je voor de toevoeging. Ze speelden inderdaad samen met Asphyx ook nog in Hardenberg. Ik heb Hardenberg toegevoegd aan het verslag.

Reactie van Progressive Jeff op 13-10-2015 om 22:57u


@ Ronald
Thanx!

Reactie van een Metalfan op 14-10-2015 om 06:19u


Jammer dat er niks meer komt in Hardenberg.Dat waren gouden tijden