Gus G is momenteel een van de 'heetste' gitaristen die er in de scene rondloopt. Hij boekt aardige successen met zijn band Firewind, maar is ook te horen in verschillende andere groepen zoals Mystic Prophecy, Nightrage, Arch Enemy en Dream Evil. Zijn grote doorbrak kwam in 2009, toen Ozzy Osbourne hem vroeg om de taken van Zack Wylde over te nemen in zijn begeleidingsband. Tegen de Prince Of Darkness zeg je geen nee en zodoende werd het album Scream opgenomen. Toen Ozzy zich vervolgens weer bij Black Sabbath voegde, viel er een grote stilte in de samenwerking. De Griekse snarenplukker bleef gelukkig niet stilzitten en verzamelde een groep indrukwekkende artiesten en nam zijn eerste soloalbum op.

Het materiaal op I Am The Fire ligt allemaal in het straatje van moderne hardrock, met af en toe een uitschieter richting een ander genre. Dat is niet meteen wat je verwacht van de gitarist, aangezien hij veelal in speed- en powermetalbands opereert. Het gaat hem echter prima af en Gus G levert een album af met opmerkelijk veel hitpotentie. Meteen vanaf opener My Will Be Done word je overspoelt met makkelijk in het gehoor liggende rocksongs, die door de uitstekende productie goed uit de verf komen. Natuurlijk ligt er een dikke nadruk op de instrumenten en staat de gitaar prominent in de mix, maar het is niet dat ik anders wil of verwacht van een soloplaat van een gitarist.

Gelukkig is de balans prima in orde en ligt de focus op de cohesie van de liederen, waar vooral de vocalist van groot belang is. Elke track lijkt op maat gemaakt te zijn voor zijn vocale vertolker en dat levert een uiteenlopend plaatje op. Zo zingt Mats Levén rechttoe-rechtaan, heavy rocksongs, terwijl Jeff Scott Soto een ingetogenere track (Summer Days) toebedeeld heeft gekregen. Michael Starr (Steel Panther) schittert op het snelle en glam-achtige Redemption, waarbij de referentie met Van Halen niet ver te zoeken is en hij voor het eerst eens niet over zijn ongezonde sexdrive zingt. Maar voor wie opzoek is naar echt gitaargeweld, vind in Vengeance en Terrified de oplossing. In deze twee instrumentale nummers mag Gus G eens laten horen wat hij allemaal in huis heeft. De enige tracks die me weinig tot niets doen, zijn Long Way Down en Just Can't Let Go. Beide weten zich niet te onderscheiden van de rest, klinken te generiek en zijn zelfs een beetje saai.

I Am The Fire is een goede en gebalanceerde hardrockplaat, met een grote variatie aan gastmuzikanten. Ondanks dat niet elke track even goed uit de verf komt, weet het album wel een consistent niveau vast te houden. Wat dat betreft, kun je de schijf goed vergelijken met het eerste soloalbum van Slash. Qua kwaliteit doen de platen dan ook niet voor elkaar onder. Afwisseling is de grote troef op deze full-length, maar ook het uitstekende vakmanschap zorgt voor een goede luisterbeleving. Gus G bewijst hier terecht mee dat hij een naam is om in de gaten te houden.

Tracklist:
1. My Will Be Done (feat. Mats Levén)
2. Blame It On Me (feat. Mats Levén)
3. I Am The Fire (feat. Devour The Day)
4. Vengeance (feat. David Ellefson)
5. Long Way Down (feat. Alexia Rodriquez)
6. Just Can't Let Go (feat. Jacob Bunton)
7. Terrified (feat. Billy Sheehan)
8. Eyes Wide Open (feat. Mats Levén)
9. Redemption (feat. Michael Starr)
10. Summer Days (feat. Jeff Scott Soto)
11. Dreamkeeper (feat. Tom S. Englund)
12. End Of The Line (feat. Mats Levén)