Slechts een jaar na het weergaloze debuutalbum Beast Of Thunder komt Lord Volture al op de proppen met een vervolg. Niet dat je mij hierover zult horen zeuren, want de vorige cd smaakte dermate naar meer dat ik met ingehouden adem heb gewacht of men het 'beste heavy/power metal product wat ons kille kikkerlandje de afgelopen tien jaar geproduceerd heeft' zou kunnen overtreffen. Het antwoord? Een volmondig 'ja'!

Er gebeurt verdomd veel op dit album. Waar Beast Of Thunder een fantastisch visitekaartje was voor de bandleden om te laten zien hoe hoog men kon zingen of hoeveel solo's men binnen een nummer er uit kon gooien, heeft men op Never Cry Wolf gekozen voor een meer songgerichte aanpak. David Marcelis gilt nog steeds naar hartenlust, maar weet wanneer hij ingetogen te werk moet gaan om de teksten en zanglijnen veel effectiever te maken. Het zou echter een grove fout zijn om de kracht van dit album alleen aan de zang toe te kennen, want de vele tempo-wisselingen en stoere riffs zijn minstens even belangrijk.

Zo wisselt de band op een nummer als Necro Nation bijvoorbeeld tussen krachtige thrash metal en epische metal met snelle riffs en bombastische marcheerritmes, terwijl een song als Taiga zeer krachtige heavy metal in de stijl van Judas Priest laat horen. Wat echter in alle nummers het geval is, is dat er veel ruimte is voor subtiele details die ervoor zorgen dat er per luisterbeurt weer iets nieuws te ontdekken valt. Zelfs mijn minst favoriete nummer van het album (het tekstueel wat saaie I Am King) heeft halverwege een fijne omslag door middel van een sterke gitaarmelodie en een kleine tempowisseling, waardoor het uiteindelijk alsnog prima te beluisteren is.

Het absolute goud zit hem echter in het verhalende Into The Lair Of A Lion waar David de rol van Romein aanneemt en een duet aangaat met niemand minder dan Sean Peck (Cage) als barbaar. De tekst en zangpartijen zijn werkelijk fantastisch, terwijl ook in het weergaloze soloduel een historische strijd voelbaar is. Het enige rustpuntje op het album vinden we meteen hierna in het akoestische Brother wat heel toepasselijker wordt meegezongen door broer Paul Marcelis. Het is een eerlijke anthem die niet verpest wordt door Manowariaans gebral over 'metal' en 'steel' en daarom veel serieuzer over komt. Sowieso ligt hier ook echt een groot gedeelte van de kracht van Lord Volture: de mogelijkheid om onderwerpen als strijd, mythologie en geschiedenis compleet vrij te houden van standaardkreten en te voorzien van sterke teksten (zoals het fantastische refrein van Never Cry Wolf of de pre-chorus van Wendigo).

De productie is werkelijk perfect en laat alle instrumenten goed horen zonder dat de een de ander overstemt. Never Cry Wolf is voor mij echt de beste bevestiging dat Lord Volture op het moment de beste heavy metal band is die wij in Nederland hebben rondlopen. Mensen die de laatste Iced Earth te soft vonden, dol zijn op acts als Cage en Jag Panzer en een puike lading Iron Maiden achtige solo's maar wat graag horen, dienen allemaal dit album als de sodemieter aan te schaffen via de website van de band. Een waar meesterwerk die het debuutalbum met gemak overtreft!

Tracklist:
1. Never Cry Wolf
2. Taiga
3. Wendigo
4. Celestial Bodies Fall
5. Korgon's Descent
6. Minutes To Madness
7. Necro Nation
8. I Am King
9. Into The Lair Of A Lion
10. Brother
11. The Wolf At Your Door