Het is knap wat een hardwerkende band in iets meer dan tien jaar kan opbouwen. In 2010 zag ik het Britse Fen voor het eerst live aan het werk, tijdens een tour met Negurã Bunget. Het gezelschap debuteerde in 2009 nog voorzichtig met het verdienstelijke, maar ook wat wisselvallige The Malediction Fields. De atmosferische black metal die het drietal op dat album laat horen, is veelbelovend, maar ook nog wat fragmentarisch. Hoewel het talent duidelijk aanwezig bleek, was de kunst van het schrijven van goede composities nog niet helemaal tot wasdom gekomen. Iets meer dan een decennium later is Fen uitgegroeid tot een van de vaandeldragers van de atmosferische black metal. In een scene waarin het helaas ter ziele gegane Agalloch en het nog steeds op de top van zijn kunnen opererende Alcest toonaangevend zijn, volgt Fen daar slechts één trede onder.

Het in december 2019 verschenen The Dead Light is de zesde langspeler van het trio. Traditioneel verschijnt de plaat via het respectabele Prophecy Productions – het label waar bands in dit genre zich het meest bij thuis lijken te voelen. Een ander aspect van The Dead Light dat in het verwachtingspatroon ligt, is de speelduur, zeker als luisteraars de fraai vormgegeven speciale editie aanschaffen. Fen is altijd een band geweest die zijn heil zoekt in lange, uitgesponnen nummers. Ook The Dead Light is met een totale lengte van vijf kwartier weer tot de nok gevuld. Er zijn ook wel degelijk verschillen. Vooral qua muzikale stijl valt te merken dat Fen het experiment iets meer opzoekt. Het is geen aardverschuiving, maar de band plaatst duidelijk andere accenten.

Zo is de traditionele combinatie van atmosferische black metal met folk- en post-rockinvloeden die het drietal ten gehore brengt op de vorige albums iets meer opgeschoven richting progressieve wateren. The Dead Light (Part I) is een treffend voorbeeld. De hoekige riffs, prominent brommende basgitaar en avontuurlijke composities laten een kant van Fen horen die ik nog niet eerder heb ontdekt. Wie vreest dat dit onontgonnen terrein ten koste gaat van de verrukkelijke, melancholische sfeer die de band van oudsher weet te creëren, kan echter opgelucht ademhalen. Nebula, Labyrinthine Echoes en Exsanguination maken namelijk duidelijk dat avontuurlijke composities en een serene sfeer hand in hand kunnen gaan. Dergelijke tracks, die een zeer prettige ‘flow’ kennen, maken bovendien duidelijk hoezeer Fen is gegroeid in het schrijven van uitgesponnen, boeiende composities.

The Dead Light is een waardevolle aanvulling op het rijke oeuvre van deze Britse mijmeraars. Ondanks de lengte verveelt de plaat geen seconde. Liefhebbers van groepen als Drudkh, Finnr’s Cane en – uiteraard – Agalloch zullen genieten van deze langspeler. Schaf dan vooral de speciale editie aan, want daar staan drie bonustracks op die niet onderdoen voor het reguliere materiaal. The Dead Light maakt nieuwsgierig naar de richting waarin Fen zich de komende jaren zal gaan ontwikkelen.

Tracklist:
1. Witness
2. The Dead Light (Part 1)
3. The Dead Light (Part 2)
4. Nebula
5. Labyrinthine Echoes
6. Breath Of Void
7. Exsanguination
8. Rendered In Onyx
9. Monochromatic Ossuary*
10. Searching*
11. Echoes Of The Crowpath*
*Bonustrack