Ondervoeding is binnen de muziek geen best gegeven en een negatieve schaduw daalt neer over het onfortuinlijke exemplaar. Want van een magere cd valt geen fatsoenlijke soep te trekken en in tijden van noten-overvloed wordt een anorexiale cd gauw naar de tafel verbannen waar deze als onderzetter gaat dienen, of simpelweg niet gekocht wordt. Marasmus is dus een verschijning waar bands hard voor waken.

De Belgische grinders van Leng Tch'e pakken de zaken net even anders aan. Door hun nieuwe cd met Marasmus te bestickeren belichten ze enerzijds een lijdzame kant van het menselijk bestaan, anderzijds dagen ze u vierkant uit en lachen ze er om. Want nog nooit is een cd die als Marasmus door het leven gaat zo goed doorvoed geweest. Leng Tch'e heeft sowieso nooit prutswerken gefabriceerd, dus deze bandnaam is zuiver en meer dan dat, maar met deze vierde full-length slaan de Belgen weder een mijlpaal in de harde metalgrond. Op kwalitatief en progressief vlak.

Om te beginnen zal het een ieder reeds opgevallen zijn dat het aantal tracks is gereduceerd tot 16 (daar waar voorheen nog wel eens 24 tracks stonden) en de speeltijd van de glimmerd juist is opgeschroefd. Dat kan maar 1 ding betekenen: langere nummers en langere nummers bieden dus logischerwijze per nummer meer tijd voor de muzikale uitwerking. En óf dat een voordeel is, want de nummers, hoewel nog altijd buitengewoon explosief, hebben in veel gevallen meer een kop en een staart waardoor het, hoewel ze uitstekend op elkaar aansluiten, ook aparte hoofdstukjes worden waar veel hoogtepunten te behalen zijn. De cd kent zodoende ook wat meer noodzakelijke rustpunten waarop het geheel weer even een overzicht krijgt, alvorens u weer in een gewelddadig ravijn wordt gestort.

Geluidsmatig zijn er ook de nodige ontwikkelingen goed waarneembaar. Wat duidelijk in Marasmus doorklinkt, is de verscheidenheid aan muzikale invloeden waar Leng Tch'e deze keer op leunt. Speelde de band vroeger met name grindcore, dan is de invalshoek inmiddels flink verbreed. De agressieve, abrupte en rauwe grind vormt nog altijd de boterham, maar deze is sowieso met een flink dikke laag deathmetalboter besmeerd en lichtjes belegd met ondermeer thrash en hardcore. De band haalt werkelijk alles uit de kast om Marasmus flink te vullen met ingrediënten van waarde en oude vertrouwde Leng Tch'e geluiden te verrijken met breder inzetbare muzikale factoren.

Grinders, sla 9 maart uw slag. En de deathmetalboeren die grind altijd links laten liggen: flaneer langs Marasmus eens middels de linkerkant. Ja, die route kan ik u warm aanbevelen.

Tracklist:
1. Lucid Denial
2. 1-800-Apathy
3. Tightrope Propaganda
4. Nonsense Status
5. Tainted Righteousness
6. Marasmus
7. Confluence Of Consumers
8. The White Noise
9. Obsession Defined
10. Abstained
11. The Sycophant
12. Social Disgust
13. The Divine Collapse
14. Submissive Manifesto
15. Pattern
16. Trauma And Scourge