Maar waar is het misgegaan, vraag ik me nu af. Gelijk vanaf het eerste nummer klinkt alles voorspelbaar. Lacuna Coil paint-by-numbers. Zowel qua muziek als qua zanglijnen is het een herhaling van vorige albums, maar dan helaas alleen van de middelmatige nummers. Een groovend nummer als Closer (van de vorige cd) ontbreekt dan ook compleet. De eerste single Spellbound is dan nog een beetje vurig, ondanks dat ook dit een redelijk voorspelbaar nummer is. Enige echt opvallende track is I Like It, wat dan vooral door de tekst en zang komt.
Het probleem zit 'm denk ik in dat de band voor een populaire producer heeft gekozen, die de nadruk op de catchy elementen van de Lacuna Coil-sound heeft gelegd, en de band nog meer heeft veranderd in een poprock-band. Ga bij de volgende plaat maar weer ouderwets met Waldemar de studio in, en zet de gitaren maar weer wat harder in de mix. Dit album kun je overslaan.
Tracklist:
1. Survive
2. I Won't Tell You
3. Not Enough
4. I'm Not Afraid
5. I Like It
6. Underdog
7. The Pain
8. Spellbound
9. Wide Awake
10. The Maze
11. Unchained
12. Shallow Life
