Ondanks dat de heren van Sons Of Apollo het druk hebben met verschillende bands en projecten, hebben ze met de supergroep meer dan tachtig keer opgetreden ter promotie van het debuutalbum Psychotic Symphony (2017). Bovendien ligt drie jaar na die eerste langspeler de opvolger in de winkels. Wat is er veranderd in die tijd en kan deze tweede langspeler net als zijn voorganger een positieve indruk achterlaten?

Het antwoord op de laatste vraag is het kortst en meest eenvoudig: ja. De songs zitten goed in elkaar, er zijn voldoende hooks, de productie is prima en de heren zijn vakkundig aan het musiceren. Ieder van de vijf topmuzikanten komt in de spotlights te staan, maar het is de teamprestatie die voor een solide eindproduct zorgt.

Toch zijn er wel wat accentverschuivingen. Jeff Scott Soto zingt wat ruiger. Wel op een melodieuze manier, maar veelal met een rauw randje. Ten tweede is het veelzijdige toetsenwerk van Derek Sherinian prominenter in de composities verwerkt en fraai uitgelicht. Ten derde ademt de nieuwe collectie songs meer een live-gevoel dan die van Psychotic Symphony. Dat komt de zware en proggy hardrocknummers ten goede.

Voor de rest is de sound herkenbaar. Dat geldt niet alleen voor de individuele bijdragen (het kenmerkende basgeluid van Bill Sheehan), maar ook voor de opzet van de krachtige songs. Verwacht dan ook geen verrassingen, maar gewoon een uitstekende plaat. Het stevige Asphyxiation, de powerballad Desolate July (over de overleden Adrenaline Mob-bassist David "Dave Z" Zablidowsky) en het proggy King Of Delusion vormen samen de sterkste fase, maar daaraan voorafgaand en daarna zijn er ook voldoende passages die eruit springen en de aandacht vasthouden, zoals de Yes-achtige intro van het bijna zestien minuten durende slotoffensief New World Today. Derhalve is MMXX een prima toevoeging aan de platenkast.

Tracklist:
1. Goodbye Divinity
2. Wither To Black
3. Asphyxiation
4. Desolate July
5. King Of Delusion
6. Fall To Ascend
7. Resurrection Day
8. New World Today