Pig Destroyer mogen we zo onderhand gaan rekenen tot de inboedel van Relapse Records. Prowler In The Yard, dat de doorbraak betekende voor deze Amerikanen, verscheen in 2001 via dit label en nadien is er nooit in andere keukens gekeken. Om die sleur te doorbreken, gooit de band het op Head Cage zelf maar over een andere boeg. Veranderingen in de lineup dragen wellicht ook bij aan die keuze. Opmerkelijk is daarnaast dat gitarist Scott Hull de mixing en mastering voor een eerste keer uit handen geeft. Al met al genoeg factoren die een vernieuwend Pig Destroyer moeten opleveren.

Dat is wat we dan ook krijgen. Waar de Amerikanen ooit het ja-woord gaven aan rauwe, ongepolijste grindcore pur-sang, blijkt het nu toch om een polygaam huwelijk te gaan. Head Cage bevat een moderner en veelzijdiger geluid dan we gewend zijn van de heren. Naast grindcore krijgt de luisteraar ook metalcore, death metal, noise, maar vooral sludge-invloeden te horen. Het nieuwe album bevat in totaal twaalf nieuwe nummers, waar traditiegetrouw ook erg korte knallers bij horen. Trek daar de intro Tunnel Under The Tracks van af en kom tot de conclusie dat het nog steeds rammelen met een rotvaart is. Onder andere Dark Train en het Nasum-achtige Terminal Itch voldoen perfect aan dat criterium. De oude stijl wordt hier in ere gehouden en de blastbeats vliegen om je oren. Mt. Skull doet erg denken aan Agoraphobic Nosebleed. Dat komt vooral door het contrast tussen snelle tempowisselingen en plotselinge breaks. In de wetenschap dat zowel mastermind Scott Hull als John Jarvis (basgitaar) van dat gezelschap deel uitmaken, is die invloed ook niet geheel vreemd te noemen.

De langere nummers op Head Cage bevatten weinig tot geen blastbeats en vallen vooral op door de loggere, stampende gitaar- en drumpartijen. Nummers als Circle River en Concrete Beast worden opgekalefaterd met zware, sludge-achtige riffs en het drumwerk volgt dit strakke patroon tot in detail. Kat Katz (Agoraphobic Nosebleed) gaat tijdens Concrete Beast het duel aan met vocalist J.R. Hayes. Het geweld beukt, schuurt en knalt er genadeloos hard tegenaan. Tijdens The Adventures Of Jason And Jr zit het tempo er eveneens goed in en de tragere passages laten het geheel klinken als Burnt By The Sun (kent u deze nog, nog, nog?). Om een hard voorntje van te krijgen, zo lekker. Als het noise-gehalte in The Last Song (wat helemaal niet het laatste nummer is trouwens) ook oploopt tot het maximum, ben ik officieel om. Tijdens afsluiter House Of Snakes overtreft Pig Destroyer zichzelf door al de ingrediënten van Head Cage nog eenmaal te mixen in een zeven minuut durende, overweldigende track. Het is tekenend voor het pad dat ingeslagen is.

Voor een band die al meer dan twintig jaar meeloopt in het wereldje is dit een logische en verklaarbare muzikale stap om voorwaarts te komen. De band klinkt uitgebalanceerder en bedachtzamer dan voorheen. De productie is modern en misschien te clean, maar dat mag de pret niet drukken. Pig Destroyer waagt de gok en heeft maling aan de bromkutten die alleen maar blastbeats willen horen. Head Cage ligt klaar op de slachtbank om te nuttigen. Nekspieren losmaken, ritssluiting open en gaan met die knetterharde banaan. Lang leve polygamie. Twaalf hoeraatjes!

Tracklist:
1. Tunnel Under The Tracks
2. Dark Train
3. Army Of Cops
4. Circle River
5. The Torture Fields
6. Terminal Itch
7. Concrete Beast
8. The Adventures Of Jason And Jr
9. Mt. Skull
10. Trap Door Man
11. The Last Song
12. House Of Snakes