Het Amerikaanse Amiensus is een band die ik vorig jaar eigenlijk per toeval heb ontdekt. Deze progressieve/atmosferische black-/death-/doommetalgroep leverde een bijdrage aan een ep waarop ook het geweldige Oak Pantheon te horen was. Gek genoeg was het vooral de bijdrage van Amiensus die mij keer op keer kippenvel bezorgde. Het magistrale nummer Arise combineerde de prachtige, melancholische melodielijnen van Insomnium, de ongeëvenaarde sfeer van Agalloch en voegde daar een vleugje Katatonia, Disillusion en Novembers Doom aan toe. Het resultaat was subliem. Ascension, de nieuwe full-length van deze band, is dan ook een plaat waar ik reikhalzend naar heb uitgekeken.

De verwachtingen worden grotendeels ingelost, hoewel de magie van de eerste kennismaking inmiddels wel een klein beetje is weggeëbd. Dat neemt niet weg dat Ascension een uitstekende en bijzonder sfeervolle plaat is geworden, waarin progressiviteit en melancholie mooi met elkaar verweven worden. Vooral de afwisselende vocale prestaties zijn indrukwekkend: maar liefst drie zangers combineren diepe grunts, felle screams en fraaie cleane zang op vlekkeloze wijze. Daar komt nog eens bij dat zangeres Julia Holter regelmatig voor een mooie aanvullende bijdrage zorgt.

Ook vanuit instrumentaal oogpunt is het smullen op Ascension: de gitaristen strooien met fraaie, vaak in melancholie gedompelde riffs en het rijke toetsenwerk zorgt voor een mooie, aanvullende laag. Luister maar eens naar de bombastische, sfeervolle opener On These Deserted Plains of het zwaar naar Insomnium neigende begin van One In Spirit. Er is daarnaast veel ruimte ingeruimd voor akoestisch gitaarspel, dat voor een spannend contrast zorgt met de regelmatig opduikende, fellere blackmetalpassages (zoals in Divine Potion Of Acumen).

Ook met minimale middelen slaagt Amiensus erin om een geweldige sfeer te creëren, zoals de ingetogen ballad Time Is Growing Old op prachtige wijze duidelijk maakt. De manier waarop de band deze ballad in de laatste anderhalve minuut middels een machtige riff weer richting blackmetalwateren stuurt, getuigt van grote muzikale finesse, zeker als het hierop volgende Glass Dungeon dan weer een gevoelige, instrumentale pianoballad is. Met het groots klinkende, enerverende What Evil Lay Dorment sluit Amiensus in stijl af. Hier komen alle invloeden op zeer overtuigende wijze samen: atmosferische black metal, melancholische, melodieuze death metal en zware, dreigende doom versmelten tot een verrukkelijk amalgaam.

Gek genoeg wordt Ascension door de band in eigen beheer uitgebracht. Werkelijk onbegrijpelijk dat er nog geen label is dat heeft toegehapt. Wellicht dat Amiensus de touwtjes zelf het liefst in handen wil houden? De band slaagt daar in ieder geval wonderwel in, want ondanks de toch bijzonder rijke en veelzijdige sound is de productie met recht uitstekend te noemen. Transparant, maar krachtig, waardoor de vele details goed uit de verf komen zonder dat het geheel doodgeproduceerd klinkt. Amiensus is absoluut een groep om in de gaten te houden. Liefhebbers van bovengenoemde groepen zullen ongetwijfeld smullen van dit uitstekende werkstuk.

Tracklist:
1. On These Deserted Plains
2. Towards Horizon
3. What Words Create
4. One In Spirit
5. Delphic Æther
6. Divine Potion Of Acumen
7. Time Is Growing Old
8. Glass Dungeon
9. What Evil Lay Dorment