Een nummer van vijfenvijftig minuten schrijven dat desondanks de aandacht weet vast te houden, is niet veel bands gegeven, zeker niet wanneer die band uit slechts één muzikant bestaat die al het werk voor eigen rekening neemt. Evergreen Refuge, een atmosferisch blackmetalproject van Dylan Rupe, slaagt er echter met vlag en wimpel in op Embers, een plaat die vooral inspiratie lijkt te putten uit de natuur. De muziek roept dan ook beelden op van uitgestrekte bossen, eenzame wandeltochten en een afwijzing van het moderne wereldbeeld.

Het zal degenen die met dergelijke muziek bekend zijn niet gek in de oren klinken dat Evergreen Refuge muzikaal gezien vooral raakvlakken vertoont met de uitgesponnen en atmosferische klanken van bands als Drudkh, Agalloch en Wolves In The Throne Room – groepen die stuk voor stuk een soortgelijke esthetiek lijken te omarmen. En het is des te knapper dat het Evergreen Refuge lukt om redelijk dicht tegen het niveau van bovengenoemde bands aan te kruipen, zonder dat daar vocalen voor nodig zijn. Embers is namelijk een volledig instrumentale muzikale reis.

Een zaak wordt al snel duidelijk: Embers is geen album om even tussen alle dagelijkse bedrijvigheid door te luisteren. De plaat staat vol lange, minimalistische passages die de volle attentie van de luisteraar opeisen. Dan valt pas echt op hoe zorgvuldig dit epos is opgebouwd. Ondanks de lengte – en ondanks de herhaling en het minimalisme – slaagt Evergreen Refuge erin om het nummer een vloeiende en natuurlijke ‘flow’ mee te geven. De veldopnames van knapperende takken en zoemende krekels dragen daaraan bij, maar ook de prachtige manier waarop gespeeld wordt met contrasten tussen zeer uitgesponnen akoestische gedeeltes, zorgvuldig geïncorporeerde snufjes post-rock en rauwe, ‘Cascadiaanse’ blackmetalpassages waarin snijdende riffs en hypnotiserende, monotone drumroffels de overhand hebben.

Embers is een enorm sfeervol album geworden dat laat horen dat deze vorm van black metal, hoewel in bepaalde undergroundkringen enorm populair geworden, nog steeds niet aan verzadiging toe is. Uiteraard is het een album dat zich louter als één geheel laat beluisteren, maar desondanks wil ik de heerlijke climax rond de grens van de vijfendertig minuten niet onvermeld laten. Het laat het duidelijkst horen tot wat voor fraais Evergreen Refuge in staat is. Ideaal luistervoer voor in de late uurtjes, om heerlijk mee weg te mijmeren. De digitale versie is ook nog eens gratis te downloaden vanaf de Bandcamp-pagina van de groep, dus wat let je?

Tracklist:
1. Embers