Breathe Plastic? Geen probleem. U vraagt, wij draaien, en vol overgave duw ik mijn neus tegen de kersverse plastic stoelleuning van de Amsterdamse tram. Amsterdam is z`n OV aan`t innoveren, weet u wel? In plaats van de oude vetrouwede knusse trams vol ijzerwerk zweven er nu brede bikkels, voorzien van een volledig plastic interieur. Prettig voor het oog en voor onder de kont, maar funest voor de reukorganen, want bij binnenkomst in zo`n splinternieuwe tram word je bedwelmd en gevloerd door de geur van de nog bijna smeulend plastic. Je organen beleven dan een bijna even chemisch proces als dat het palstic zelf heeft moeten ondergaan. Geen wonder dat die trams altijd hordes junks van A naar B en van B naar A verrijden.

Heb je ook wel zin in een lekkere trip, maar woon je niet om de hoek, dan kun je ook de nieuwe LP Breathe Plastic van Isle Of Man in je draajerd proppen. Deze (5)koppige formatie van eigen bodem maakt even eigenaardige herrie als dat de al niet alledaagse bandnaam diet vermoeden. Herrie dat als gevolg van allerlei chemische reacties aan alle kanten knettert en spettert en geen haar van je heel laat mocht je plots een duik in een vat met dit bijzondere metalmengsel willen wagen.
Deze concentratie bereikt Isle Of Man door alle reageerbuisjes, gevuld met alle metal- en hardcoreingredienten die uberhaupt knetterpotentie hebben, op 1 hoop te gooien en er vervolgens een flinke roerlepel door te slingeren. De finishing touch bestaat tot slot uit enige eigenaardige toevoegselen van pingels, pangels, weirde sampletjes en inheemse instrumenten uit moeders keuken. En toegegeven, het resultaat mag er verdomd wezen!

De muziek is (evenals de teksten) erg fragmentarisch en abrupt. Het ene moment luister je nog naar hardcore pur sang, maar geen snuif later maakt de hardcore plaats voor een stampende groove, gevolgd door een wervelende portie grind en afgesloten met een tierelig gitaarloopje. De progressieve aanpak van Isle Of Man lijkt geen seconde stil te willen staan en gunt de luisteraar dan ook slechts enkele adempauzes.
Irritant? Valt mee.Ontdanks de wispelturigheid is de muziek vooral hondsdol, agressief, met her en der een vette knipoog, en worden alle muzikale bochten haarscherp genomen. Met klooit niet zomaar wat aan, wat evengoed aan de kwaliteit van het spel is waar te nemen.

Aan alle liefhebbers van de extremere metaluithoeken (en het leven in het algemeen) wil ik dit nog even op het hart drukken: laat het lijmsnuiven nou maar voor wat het is. Injecteer Breathe Plastic, en ik wens u een prettige "reis"!

Tracklist:
1. Memphis Tennessee
2. She Was A
3. Daddy, I Wanna Be A Rockstar
4. 24 Hour Armed Response
5. Pigroast