Ik wind er geen doekjes om. Mekong Delta behoort tot mijn favoriete bands. De onnavolgbare technische thrash vind ik niet te versmaden. Smaakvolle invloeden uit de klassieke muziek en labyrint-achtige songstructuren geven de Duitsers een absoluut eigen geluid dat bijna nergens mee te vergelijken is. Platen als het titelloze debuut (1987), The Music Of Erich Zann (1988) en Dances Of Death (1990) zijn wat mij betreft klassiekers.

Niet dat het daarmee ophoudt, want ook het latere materiaal van het gezelschap rond bassist Ralph Hubert is op z'n minst goed. Op Lurking Fear (2007) en Wanderer On The Edge Of Time (2010) zelfs briljant. De voorlaatste schijf In A Mirror Darkly (2014) was soms een beetje te veel van het goede, maar bleek na vele luisterbeurten toch weer erg sterk.

Met het gloednieuwe en in een mystieke hoes gestoken Tales Of A Future Past keert Mekong Delta terug naar het iets traditionelere thrashgeluid van comebackplaat Lurking Fear. Elementen uit de klassieke muziek zitten er dus wel in, maar vormen meer onderdeel van het geheel. De vier instrumentaaltjes met de titel Landcape klinken bijvoorbeeld veel harder dan vroegere intermezzo's, waarin drums en stevige riffs soms volledig wegbleven.

Waar ik nog altijd ontzettend blij mee ben, is de aanwezigheid van zanger Martin LeMar. Tales Of A Future Past is de vierde plaat waar hij op te horen is, als we de verzamelaar Intersections met opnieuw opgenomen oudjes meetellen. LeMar is een flexibele zanger die de luisteraar als het ware door de ingewikkelde composities loodst. Luister voor de aardigheid eens naar het zware en zorgvuldig opgebouwde When All Hope Is Gone, een waar vocaal hoogstandje, waarin LeMar ongegeneerd met zichzelf duelleert. In A Farewell To Eternity krijgt de zanger nog meer ruimte, want deze track is vrijwel volledig rond zijn stemgeluid gebouwd. Aardig gelukt, al had een ferme climax hier niet misstaan.

Mekong Delta slaagt erin om wederom te overweldigen. Tales Of A Future Past kan beslist niet de boeken in als een makkelijk plaatje, maar de fans willen dat ook helemaal niet. Toch is het allemaal net iets eenvoudiger te behappen dan voorheen. Wat deze schijf duidelijk maakt, is dat er gewoon geen andere band als Mekong Delta rondloopt. Daar houd je van of je hebt er een hekel aan. Een tussenweg is er eigenlijk niet.

Tracklist:
1. Landscape 1 - Into The Void
2. Mental Entropy
3. A Colony Of Liar Men
4. Landscape 2 - Waste Land
5. Mindeater
6. The Hollow Men
7. Landscape 3 - Inharent
8. When All Hope Is Gone
9. A Farewell To Eternity
10. Landscape 4 - Pleasant Ground