Immersion is na Catharsis (2014) het tweede wapenfeit van het kwartet uit Rio de Janeiro, dat Evanescence, Nightwish, Lacuna Coil en Stream Of Passion als voornaamste invloeden heeft. Het album is wederom tot stand gekomen met hulp van crowdfunders. Het budget is flink opgekrikt ten opzichte van Catharsis en het resultaat daarvan is duidelijk hoorbaar. De collectie songs is beslist beter geproduceerd en voelt krachtiger aan.
Het is evenwel een aangename plaat waarop er aanvankelijk weinig nummers bovenuit springen, al kan ik me de aantrekkingskracht van de band wel voorstellen dankzij de teksten waarin fans iets persoonlijks kunnen vinden. Het album begint goed met het zwierige Follow The Music en vervolgt rockend met Get What You Want, waarin opvalt dat de extreme vocalen van Thiago, die heel af en toe kortstondig opduiken, verbeterd zijn. Ook de dwarsfluitmelodie is een welkom element. De emotionele powerballad Last Forever (met Stream Of Passion-achtige dramatiek) en het fantastisch beginnende Hard To Believe zijn de hoogtepunten. Give You Just A Minute zou perfect als single kunnen functioneren vanwege zijn stoere riffs en het refrein dat al snel blijft hangen. Op sommige andere momenten heeft de muziek de neiging om voort te kabbelen omdat er niet veel bijzonders gebeurt (Something Is Rotten en Ashes Of My Fears). Slecht is het zeker niet, maar verheffend evenmin voor een doorgewinterd luisteraar.
Mezzosopraan Aline is zowel populair als klassiek getraind en brengt het er goed vanaf. In Hard To Believe laat ze haar diversiteit gelden. Daarin zet de Braziliaanse even haar klassieke zang in, waar ze elders vrijwel alleen haar gewone zangstem laat horen. In de dromerige ballad Run To You (piano, harp, akoestische gitaar, cello) toont ze haar liefde voor de jaren tachtig. Ze kan vocaal zowel laag als hoog uit de voeten, zoals ze aantoont in Let Me Be Me. De zang is niet accentloos, maar dat hoeft geen storende factor te zijn. Haar vocalen staan uiteraard prominent in de mix. De nummers zijn in dienst van haar zang geschreven en er is dan ook weinig ruimte voor muzikale hoogstandjes, op een goede solo in het emotionele Last Forever na. Zeer geslaagd is de druilerige sfeer in The Rain, waarmee het karakter van het nummer de titel eer aandoet.
Immersion is een solide symfonische metalplaat die enerzijds de vooruitgang ten opzichte van Catharsis laat horen, maar tevens nog ruimte laat voor verbeteringen in de songwriting. Wat meer risico in de nummers (zoals het gebruik van dwarsfluit uitbreiden) zou het luisterplezier goed doen. Nu blijft het een aangenaam album dat na een viertal nummers de neiging heeft om voort te kabbelen totdat de genoemde uitschieters zich aandienen. Lyria mag echter trots zijn op het eindproduct. Het is zeker productioneel een verbetering ten opzichte van Catharsis en de crowdfunders zijn vast tevreden, maar om echt indruk te maken in de overbevolkte scene, is er nog iets extra nodig.
Tracklist:
1. Follow The Music
2. Get What You Want
3. Let Me Be Me
4. The Rain
5. Give You Just A Minute
6. Best Of Me
7. Last Forever
8. Hard To Believe
9. Something Is Rotten
10. Ashes Of My Fears
11. Run To You
.jpg){kind=small}
