De Duitse gitarist Adrian Weiss levert met Easy Game zijn tweede visitekaartje af, na een eerdere plaat Big Time uit 2011. Het is een visitekaartje, want in de twaalf nummers wil de nog jonge snarenplukker laten horen wat hij allemaal uit een gitaar kan toveren, en dat is heel wat. In de traditie van andere virtuozen, en vooral de grote gitaarreuzen uit met name de jaren negentig, heeft hij daar eigen materiaal voor gemaakt. Zijn portfolio bevat naast de nodige metal, progressieve rock, fusion, jazz, wereldmuziek en wat blues. Hij is van alle muzikale markten thuis.
De ene na de andere knappe solo, shred, powerriff en fijne langgerekte heldere noot vliegt je rond de oren. Zoals Weiss het laat klinken, lijkt het inderdaad een 'easy game'. Schijn bedriegt en het is duidelijk hoe goed de beheersing van zijn instrument is.
Het schrijven van materiaal om zijn kunsten te etaleren, gaat hem echter minder goed af. Uiteraard zit het instrumentaal wel snor en steelt Weiss tijdens elk van de twaalf melodische nummers de show met fantastische gitaarkunsten, maar de songs zitten verder nogal simpel in elkaar en zijn voor de doorsnee luisteraar dan ook niet bijster interessant om bij herhaling te beluisteren. Het blijft immers vooral een uithangbord. Wanneer je echter een enorme gitaarliefhebber bent, is dit de plaat voor jou.
Tracklist:
1. Awkward Silence
2. Instant Relief
3. Aim To Please
4. Immediate Measure
5. The Last Days
6. Hacienda
7. Camel's Dance
8. Second Sunrise
9. The Offering
10. Easy Game
11. Night Owl
12. Offbeat Frankenstine
