Caliban bracht twee jaar geleden het goed ontvangen I Am Nemesis uit. Op die plaat liet de metalcoreformatie al horen steeds verder weg te drijven van hun oorspronkelijke geluid en een meer toegankelijkere richting op te gaan. Op Ghost Empire gaat de band zelfs nog een stap verder en neemt definitief afscheid van hun eerdere sound.

Waar op I Am Nemesis de cleane zang en meezingrefreinen al een grotere rol innamen, zijn deze op Ghost Empire permanent aanwezig. Bij elke track worden de harde grunts afgewisseld door melodieuze refreinen. Deze frisse aanpak zorgt ervoor dat de plaat gelijk lekker in het gehoor ligt. De band lijkt zich met dit materiaal dan ook te richten op het grote publiek en live-optredens, waarvoor de nieuwe tracks zich dan ook prima lenen.

Productioneel is er zeer goed werk verricht. Het geluid is kraakhelder en de vele tempowisselingen vloeien moeiteloos in elkaar over. Albumopener King is daar een prima voorbeeld van. De groep zet in met een typisch metalcore-chorus om daarna over te gaan naar een groots en aanstekelijk refrein. Helaas schieten de heren hiermee aan het einde te ver door, die zangkoren hadden echt niet gehoeven. Het grootste mankement van de plaat is dan ook dat Caliban teveel op het melodieuze leunt en daarmee net te vaak op het randje van te soft balanceert.

Maar dat is dan ook gelijk het enigste punt van kritiek, want met Ghost Empire levert de band een puike plaat af waar alle bandleden laten horen goed op dreef te zijn. Zo zet zanger Andy Dörner een prima prestatie neer en laat hij een goede balans horen tussen schreeuw en zang, hierbij wordt hij prettig aangevuld door gitarist Denis Schmidt. Maar het is drummer Patrick Grün die met zijn vloeiende en afwisselende beukwerk een glansrol speelt. Met lekker onvoorspelbaar drumwerk en fijne subtiele breaks (zoals bijvoorbeeld op het Duitstalige nebeL) weet hij het geheel naar een hoger niveau te brengen.

Er staan dan ook geen slechte tracks op de plaat. Het enige nummer waar ik minder van gecharmeerd ben is leadsingle Devil's Night, hierop is eerder genoemde commentaar dan ook het meest hinderlijk aanwezig. Daartegenover staan prima tracks als King, Chaos - Creation en het aan het publiek gerichte yOUR Song. Maar ook Cries And Whispers kan me goed bekoren, net als het In Flames-achtige Who We Are. De stijlwisseling pakt dan ook goed uit voor Caliban, maar de band moet oppassen er niet te ver mee door te slaan. Lukt het de heren om dit niveau vast te houden, dan kunnen ze in de toekomst nog wel eens een veel grotere speler gaan worden.

Tracklist:
1. King
2. Chaos ‐ Creation
3. Wolves And Rats
4. nebeL
5. I Am Ghost
6. Devil's Night
7. yOUR Song
8. Cries And Whispers
9. Good Man
10. I Am Rebellion
11. Who We Are
12. My Vertigo