Het is alweer drie jaar geleden dat het laatste album van Iced Earth uit is gekomen. Met The Crucible Of Man sloot Jon Schaffer zijn tweeluik over Set Abominae af. Tenminste, voor even, want ook dit nieuwe Dystopia kent twee nummers die met Schaffer’s Something Wicked-verhaal van doen hebben. De grote vraag bij dit nieuwe album is niet alleen of de muziek in orde is, maar wellicht belangrijker nog is hoe Stu Block het doet als nieuwe vocalist. Matt Barlow is namelijk weer vertrokken.

Dit tiende studioalbum is geen conceptalbum zoals de voorgaande platen. Een rode draad is er echter wel in de lijn van Horror Show, maar in plaats van dat Schaffer zich liet inspireren door allerlei spookverhalen, heeft hij dit keer inspiratie gehaald uit dystopische toekomstbeelden. Denk dan bijvoorbeeld aan films en boeken als Dark City, V For Vendetta, Soylent Green en Equilibrium. Een flinke pot ellende die goed aansluit bij Schaffer’s eigen vertellingen rond Set Abominae, die we op dit album nog even tegen komen in het titelnummer en Tragedy And Triumph.

Qua muziek bewandelt Schaffer voor Iced Earth-fans bekende wegen. Dit album lijkt namelijk erg op Dark Saga en Horror Show, maar mist helaas de nieuwigheid en het epische van met name Dark Saga. Zo lijkt Days Of Rage op een gerecycled Violate en bedient Schaffer zich in de sterke emotioneel beladen ballads als End Of Innocence van een bekende formule. Weinig nieuws onder de zon dus. Desalniettemin kent dit album een aantal sterke songs zoals bijvoorbeeld Anguish Of Youth, een van die eerdergenoemde ballads, en het uptempo Boiling Point waar nieuwkomer Stu Block naar hartelust zijn vocale kunsten op kan botvieren.

Stu Block is een aardige vervanger voor Matt Barlow, en is voor Barlow-liefhebbers een minder groot verschil dan Tim “Ripper” Owens destijds was. Block lijkt zelfs zoveel mogelijk zijn best te doen om op Barlow te lijken, iets waar we al bekend mee waren geraakt door het opnieuw opgenomen Dante’s Inferno als voorproefje op Dystopia. Stu Block staat zijn mannetje en is een getalenteerd zanger zoals we kunnen horen aan zijn grote bereik en diversiteit aan klankkleur. Het is dan ook wat jammer dat hij zoveel op Barlow probeert te lijken en, wellicht onder druk van Schaffer, niet meer zijn eigen stempel op de muziek heeft gedrukt. Het is zelfs zo erg dat Block, net als voorganger Barlow, bepaalde teksten zo melodramatisch inzet dat het afleidt van de muziek. Wellicht dat het hem live beter afgaat, of dat hij de kans krijgt om een meer eigen stijl te ontwikkelen wanneer hij wat langer bij de band zit.

Dystopia is een album geheel in de inmiddels wel zo bekende Iced Earth-stijl. Helaas is dat bekende ook direct de zwakke plek van deze plaat, want Schaffer heeft voor dit tiende album voor een erg veilige weg gekozen. Ondanks dat een zanger een behoorlijk stempel op een band kan drukken door zijn unieke geluid, lijkt dat op deze plaat wat minder het geval te zijn geweest. Het is mijn hoop dat Stu Block van Schaffer de mogelijkheden krijgt om zijn eigen stijl en persoonlijkheid in de muziek van Iced Earth te leggen, opdat een volgend album wellicht iets meer verrassingen brengen zal.

Tracklist:
1. Dystopia
2. Anthem
3. Boiling Point
4. Anguish Of Youth
5. V
6. Dark City
7. Equilibrium
8. Days Of Rage
9. End Of Innocence
10. Tragedy And Triumph