Een welgemeend ‘olé’ weerklonk in mijn kamer bij het beluisteren van het Spaanstalige Heavy Metal Ressurección. Wederom bewijst Spanje kwaliteit in huis te hebben die door de taalbarrière waarschijnlijk wel nooit buiten de Spaanstalige gebieden bekend zal worden. En zoals bij de andere acts als Warcry en Saratoga het geval is, is dat toch wel erg jammer.

Barbarian is oldschool in ieder opzicht. Net als Saratoga put de band uit het vaatje Megadeth, Dio en Grave Digger, maar gooit hier ook wat klassieke rock a la Blue Öyster Cult bij. Het geheel laat zich als een allegaartje van klassieke heavy metal met speed/thrash invloeden dan ook uitzonderlijk goed smaken. De productie klinkt voor de jaren '80 liefhebbers vertrouwd en laat alle instrumenten goed tot hun recht komen. Het grootste hoogtepunt komt voorbij in de vorm van het meer dan 11 minuten durende titelnummer, waarbij vuige bluesrock wordt afgewisseld met furieuze dubbele baspartijen en gierende bas- en gitaarsolo’s.

Over de zang van Pep Casas ben ik echter nog niet helemaal positief. Bij de alles omverblazende thrashstukken heeft de man de perfecte ruige schreeuwstrot, maar bij de softere Saxon achtige passages ontbreken interessante zanglijnen en een broodnodige portie melodie. Desalniettemin is Heavy Metal Ressurección toch wel een erg lekker album, dat in deze moderne tijden een nostalgische verademing kan zijn.

Tracklist:
1. Mensajero Hostil
2. Los Elegidos
3. Heavy Metal Ressurección
4. Ciudad Maldita
5. Infierno Sobre La Tierra
6. Jerónimo
7. Parásito
8. La Hora De La Verdad