Als Relapse Records een oud album opnieuw uitbrengt, betreft het meestal een bijzonder album. En met ‘bijzonder’ bedoel ik ‘erg vreemd’. Zo ook in het geval van het Amerikaanse Harvey Milk. Deze band is naast invloedrijk, ook best apart. De bandleden hebben namelijk schijt aan alles en doen wat ze zelf op het moment willen. En dan gaat best ver. Enkele voorbeelden: een optreden doen bestaande uit één song dat nog wel een REM-cover is, een Hank Williams coveravond verzorgen, een niet hoorbaar 40 watt concert weggegeven en een kerstalbum maken.

Hoe klinkt de muziek van hun debuut My Love Is Higher Than Your Assessment Of What My Love Could Be uit 1994 dan? Zeer gevarieerd. Stijlen als stoner rock, pure doom, post-rock (ook al bestond dat genre toen nog niet echt), ambientrock, hardrock, Nick Cave ten tijde van zijn debuut, sludge en experimentele Sun O)))-achtige drone wisselen elkaar gewoon af. En als een song beter wordt door in het midden 30 seconden stilte te integreren, dan doen ze dat. Deze grenzeloze experimenteerdrift zorgt ervoor dat de band zijn tijd erg voor was en dat het niet voor niets is dat goed volk als Steve Albini en leden van bands als Mastodon en The Melvins deze band vaak in interviews vermeld.

Maar het zorgt er ook voor dat slechts een zeer klein publiek, bijvoorbeeld Boris fans, deze muziek zal appreciëren. Ieder ander mens zal dit walgelijk vinden en niet begrijpen. Relapse bracht de laatste jaren overigens ook al andere albums van deze gestoorden opnieuw uit en wil je echt hip zijn kan je bij hen ook een mouwloos Harvey Milk shirt kopen.

Tracklist:
1. A small turn of human kindness
2. Woman dig it
3. The anvil will fall
4. Merlin is magic
5. My fathers life's work
6. Where the bees sucks, i suck
7. Jim's polish
8. F.I.S.B.
9. All the live long day