Ik zal de hele discussie ‘wat is wel en niet progressief’ even buiten beschouwing laten bij de bespreking van de Belgische progressieve metalband Before Silence en hun album The Ultimate Nothing. Goed, de bandleden beheersen hun instrumenten uitstekend en gooien er naast virtuoze loopjes ook een aantal ‘moeilijke’ ritmes door. Rush deed het ooit, Dream Theater volgde het op en nu zitten we vandaag de dag opgescheept met honderden bands in hetzelfde straatje… verdorie, nu doe ik het weer.

Voor iedereen die zich nog niet heeft laten afschrikken door mijn sarcastische ondertoon: Before Silence is zeker geen verkeerde band in het melodieuze, progressieve genre. De zang van JC Marchal klinkt misschien soms wat monotoon, echt hinderlijk wordt het nooit aangezien hij er wel een degelijke portie emotie in stopt. Het grootste pluspunt zit hem in de aan Rhapsody en Malmsteen herinnerende solopartijen van gitarist Philippe Laurent opvallen. De drums hebben echter een iets te kleine rol en zouden als het aan mij had gelegen wat afwisselender mogen spelen in plaats van de redelijk standaard achtergrondpartijen. Daartegenover staan dan weer wel enkele prachtige baspartijen zoals in afsluiter A Quest For Purity goed te horen is.

De teksten zijn poëtisch zonder te pretentieus te worden en door de behoorlijke productie liggen de nummers goed in het gehoor. Ik wil de toetsenpartijen van Steve Dupont hierbij als voornaamste reden opnoemen, aangezien zij de songs van een juiste hoeveelheid sfeer voorzien. Als men op het volgende album iets gevarieerder omgaat met de zangpartijen en de drums ben ik een meer dan tevreden man, voorlopig houd ik het op ‘zeker niet verkeerd’.

Tracklist:
1. Salvation
2. The Screaming Wolf
3. Akinesia
4. Bless
5. Destroying Enemies
6. Secret Destination
7. A Quest For Purity