Warbringer is een graag geziene naam binnen thrashmetalkringen. Het album Woe To The Vanquished is een van mijn favoriete platen van 2017 en ook de andere albums van de band draaien regelmatig rondjes in mijn stereo. Ik was dan ook zeer verheugd om te horen dat de Amerikanen met nieuw materiaal zouden komen. De heren wisten op vorige albums al uitstekend genres als death en black metal met thrash metal te mengen zonder de thrashmetalsound kwijt te raken. Ze bewijzen op dit album dat ze die kunst nog steeds uitstekend beheersen.

De eerste drie nummers zijn onversneden thrash metal. Vooral Firepower Kills en The Black Hand Reaches Out laten een zeer positieve indruk achter. De gitaarsolo’s, twinleads, drumpartijen en baslijnen worden goed bij elkaar geschreeuwd door zanger John Kevill. De energie is aanstekelijk waardoor stil blijven zitten een uitdaging wordt. De nummers zullen het live uitstekend doen. Warbringer zou ermee weg komen een album uit te brengen met enkel pure thrash metal van dusdanige kwaliteit.

Maar dan zou Warbringer Warbringer niet zijn. Vanaf Defiance Of Fate begint de band andere invloeden toe te voegen. Het nummer begint met een uitgesponnen blackmetalpassage. De riffs klinken ijskoud en hebben duidelijk protoblackinvloeden. Kevills rauwe, raspende stem past hier erg goed bij. Hij zingt meer op een blackmetalwijze, waardoor het geheel een onheilspellende sfeer krijgt. Halverwege het nummer slaat deze sfeer om naar opzwepende thrash metal, waarin de eerder genoemde invloeden nog steeds aanwezig zijn. Deze blackmetalinvloed is ook erg goed te horen in Heart Of Darkness. Tussen deze twee zwartgeblakerde composities staat Unraveling. Dit speedmetalnummer zorgt voor een korte stoot adrenaline tussen de twee langere nummers.

Power Unsurpassed en Outer Reaches klinken weer zoals brute thrash metal dient te klinken. In de eerstgenoemde zijn hardcore-invloeden verwerkt, terwijl in de tweede lekker volle baslijnen te horen zijn. Notre Dame (King Of Fools) tapt ook uit deze hardcore-invloeden, maar daarnaast is death metal terug te horen in de compositie. Tekstueel wordt het verhaal van Quasimodo uit Victor Hugo’s Klokkenluider Van De Notre Dame verbonden met de brand in de Notre-Dame van vorig jaar.

Warbringer staat bekend om de epische albumafsluiters. Op Weapons Of Tomorrow is dit de heren opnieuw goed gelukt. Glorious End gaat over een soldaat in de Eerste Wereldoorlog die sterft terwijl hij tevergeefs glorie probeerde te behalen op het slagveld. Instrumentaal worden agressie en spanning gemengd om aan het einde groots te ontpoppen. John legt in zijn zang veel nadruk op emotie, waardoor het nummer nog meer pit krijgt.

Warbringer heeft zichzelf opnieuw overtroffen. Weapons Of Tomorrow is een knaller van een album en verplichte kost voor elke thrashmetalfan. De Amerikanen hebben op vorige albums al bewezen dat ze bijzonder goed zijn in het mengen van thrash metal met andere genres, maar doen daar op dit album een schepje bovenop. De band weet rechttoe rechtaan thrashmetalnummers die voor genoeg (huiskamer)moshpits zullen zorgen coherent te combineren met experimentelere nummers waarin je na meerdere luisterbeurten steeds nieuwe dingen blijft horen. De heren hebben met hun zesde album hun positie aan te top van de huidige thrashmetalscene definitief bevestigd.

Tracklist:
1. Firepower Kills
2. The Black Hand Reaches Out
3. Crushed Beneath The Tracks
4. Defiance Of Fate
5. Unraveling
6. Heart Of Darkness
7. Power Unsurpassed
8. Outer Reaches
9. Notre Dame (King Of Fools)
10. Glorious End