Jeff Waters belichaamt het vleesgeworden doorzettingsvermogen. De Canadese snarenplukker laat zich nooit uit het veld slaan. Loopt zijn band weer eens leeg? Dan zoekt hij wat frisse huurkrachten of speelt de albums simpelweg zelf in. Dat die werkwijze niet altijd tot geniale platen leidt, is ook bekend. De eerste twee albums staan terecht te boek als klassiekers, maar daarna werd de kwaliteit toch een stuk wisselvalliger.

Toch staat een plaat van Annihilator altijd wel garant voor een handvol lekkere metalkrakers. Dat is het geval op een oudje als Refresh The Demon (1996) en eveneens op de voorlaatste schijf For The Demented. Wat mij betreft rieken de liedjes op die in 2017 verschenen cd wel wat sterker naar de automatische piloot. Waters citeerde in het verleden wel vaker uit eigen werk, maar snoepte nog niet eerder zo opzichtig uit die voorraad. Aan het album kleeft iets gemakzuchtigs, mede door de slappe, geprogrammeerde drumpartijen waar de Canadees al een flink aantal jaren op terugvalt.

De aankondiging dat live-drummer Fabio Alessandrini ditmaal wel meespeelt, was dus hoopvol. Daar blijft het niet bij. Ballistic, Sadistic klinkt vanaf de eerste seconde stukken energieker en levendiger dan de laatste cd's. Alessandrini zorgt er met wat kleine accenten en roffeltjes voor dat Annihilator menselijker klinkt. Het machinale, ultrastrakke en ietwat kille gitaarwerk van Waters blijft, maar krijgt door de speelsere ritmesectie wel wat meer ziel.

Leidt die hervonden energie tot betere songs? Ja, toch wel. Zo mag Armed To The Teeth de boeken in als één van de sterkere albumopeners van de band. Tot en met Dressed Up For Evil blijven de composities op een hoog niveau. Met dank aan Waters zelf die vocaal erg agressief voor de dag komt. Het felle stemgeluid misstaat de sound niet. De schreeuwerige manier van zingen verbloemt natuurlijk mooi dat de de gitarist technisch geen hoogvlieger is. Het prettige is dat hij dat zelf ook steeds beter in de gaten lijkt te hebben. Waar nodig haalt Waters stevig uit, maar soms hobbelt hij keurig mee op de als altijd onnavolgbare gitaarriffjes.

Vanaf Riot kakt Ballistic, Sadistic wel wat in, maar bedenkelijke fratsen als Pieces Of You van For The Demented tref je hier niet aan. Een van de redenen dat deze schijf niet elke seconde van de 45 minuten de aandacht vasthoudt, is toch weer de productie. Die is oké, maar niet spetterend. Het totaalgeluid doet ietwat dof en weinig dynamisch aan. Misschien dat Jeff Waters toch eens een andere producer of engineer met frisse oren moet inhuren voor een volgende plaat. Door de wat vlakke sound mist Ballistic, Sadistic de power en punch die de laatste albums van mede-thrashers als Kreator, Testament en Flotsam And Jetsam kenmerken.

Niet dat ik de illusie koester dat Waters zich daar ook maar iets van aantrekt. Hij doet gewoon zijn ding en dat doet hij goed. Dat er nu een echte drummer in de studio meespeelt en dat Waters in de aanloop naar dit album naar eigen zeggen sinds jaren weer eens oefende, zijn natuurlijk positieve signalen. De kans is dus zomaar aanwezig dat die ontwikkelingen ooit eens leiden tot een meer dan alleen maar 'goede' cd.

Tracklist:
1. Armed To The Teeth
2. The Attitude
3. Psycho Ward
4. I Am Warfare
5. Out With The Garbage
6. Dressed Up For Evil
7. Riot
8. One Wrong Move
9. Lip Service
10. The End Of The Lie