Lacuna Coil moest het een paar maanden geleden op Into The Grave doen met een plek op het kleine podium. De Italiaanse formatie liet zich echter in de knusse setting zoals altijd van zijn goede kant zien en horen. Layers Of Time was destijds een voorproefje van wat we kunnen verwachten van Black Anima (dat vertaald wordt met "zwarte ziel"). Op Broken Crown Halo (2014) en Delirium (2016) sloeg Lacuna Coil al een heavier richting in met meer grooves. Black Anima is daar een logisch vervolg op. Kan het nog zwaarder en groovier? En zo ja, hoe pakt dat uit?

Ja, het kan nog steviger, zo bewijzen vooral Sword Of Anger, dat zijn titel eer aandoet, en Reckless, dat voor veel headbangers gaat zorgen. Er is dan ook veel ruimte voor de screams van Andrea Ferro, die een zeer goede en gemotiveerde indruk achterlaat op deze negende full-length. De eerste helft staat vol met tracks die erop los grooven. De ritmesectie, bestaande uit de bassende songwriter Marco Coti Zelati en de nieuwe drummer Richard Meiz, is dan ook flink aan het rammen, al vallen de bijdragen van laatstgenoemde niet echt op. Het snaregeluid is namelijk wat gedempt en voelt wat onnatuurlijk aan.

Hoewel het een hard album is, zijn er ook voldoende momenten waarop Cristina Scabbia ruimte krijgt. In elk nummer zorgt ze voor het melodieuze aspect van de muziek. De eerste tracks wisselen dan ook tussen agressieve en melodieuze secties. Layers Of Time bevat een prachtig refrein. In het Anathema-achtige intro Anima Nera horen we haar op een manier die we nog nooit hebben gehoord en in The End Is All I Can See laat ze haar bereik gelden in zowel de hoge als lage regionen. Het mooist komt de zevenenveertigjarige zangeres voor de dag in het emotionele, deels Paradise Lost-achtige Veneficium, dat handelt over het omgaan met een niet gezonde relatie en opgesierd is met mooie bijdragen van een minikoor met klassieke vocalen. Het is samen met Save Me een track die de fans van het oude materiaal waarschijnlijk het meest aanspreekt.

De tweede helft van het album bevat wat meer experimentele songs en knipogen naar het verleden. Zo is Apocalypse atmosferisch en bevat deze een moderne who-ho-melodie (denk aan het recentste materiaal van Within Temptation), die je al snel kunt meeneuriën. Ook The End Is All I Can See is sfeervol en melodieus. Waar gitarist Diego Cavallotti in de eerste songs vette riffs (Reckless) en staccato spel (Layers Of Time) laat horen, komt hij in deze fase met solo’s (Apocalypse, het stevige Under The Surface en het ruim zes minuten durende Veneficium), getokkel in verschillende vormen en powerakkoorden waarop het heerlijk meezweven is.

Black Anima is een album dat je vaker moet beluisteren om het goed in te laten zinken. Niet vanwege de complexiteit van de composities, maar ze pakken de luisteraar niet direct. Naarmate het aantal luisterbeurten vordert, komen er wat lichte uitschieters boven, zoals de eerste vier tracks, Veneficium en The End Is All I Can See. Er staan ook wat minder sterke nummers op (Now Or Never en Under The Surface), die evenwel niet door de ondergrens zakken. Black Anima gaat niet als sterkste plaat van Lacuna Coil de boeken in, maar het is een solide release die zeker voor de fans van de laatste twee albums voldoende te bieden heeft.

Tracklist:
1. Anima Nera
2. Sword Of Anger
3. Reckless
4. Layers Of Time
5. Apocalypse
6. Now Or Never
7. Under The Surface
8. Veneficium
9. The End Is All I Can See
10. Save Me
11. Black Anima
12. Black Feathers (bonustrack)
13. Through The Flames (bonustrack)
14. Black Dried Up Heart (bonustrack)