Accept was zo'n beetje de koning van de Duitse hardrock- en metalscene in het begin van de tachtiger jaren. Wie herinnert zich niet de legendarische albums Breaker en Restless And Wild? Songs als Starlight, Breaker, Fast As A Shark en Princess Of The Dawn bevolkten toen menige muziekcassette en groeiden uit tot de lijfliederen van de rockers uit die tijd (waaronder ondergetekende). Blikvanger Udo Dirkschneider was toen het boegbeeld van de band, de smurf met de schuurpapieren stem, en dat bleef lang zo, tot aan een van de laatste wederopstandingen van de band, eind negentiger jaren. In de Udo-loze pauzes kwam menig zanger zijn plaats innemen, echter steeds voor korte tijd. Accept zonder Udo was Accept niet meer, zo dachten de fans. Dat zou nu zo maar afgelopen kunnen zijn.

In 2009 kwamen Wolf Hoffman en Peter Baltes, oudgediende gitarist en bassist en als schrijversduo verantwoordelijk voor Accept's grootste succesnummers, bij elkaar in een studio in Duitsland, waarop een goede bekende van hen voorstelde om TT Quick zanger Mark Tornillo eens langs te laten komen om te jammen. Dat ging dermate goed, dat hij al snel werd ingelijfd als (zoveelste) nieuwe zanger van de band. Nuclear Blast kreeg lucht van de wederopstanding en het nieuwe materiaal en tekende de band.

Ik denk dat ze daar verstandig aan hebben gedaan. Al vanaf openingsnummer Beat The Bastards gaat het als vanouds tekeer, met een Tornillo die een beetje van Udo's kraaienstem heeft maar ook zeker een melodie kan aanhouden in de lagere en hogere regionen. Vooruitlopend op de release van het nieuwe album werd nummertje twee, Teutonic Terror, op video opgenomen en YouTube zag in korte tijd honderdduizenden liefhebbers langslopen om die clip te bekijken.

En weer slaagt Accept er in om voldoende diversiteit aan te brengen om de luisteraar te boeien. Het bombastische titelnummer sleept zich ruim zeven minuten voort, om daarna de kalmte terug te brengen met de ballad Shades Of Death. Maar balladhaters, wanhoop niet, want de ene na de andere beuker wordt op je losgelaten, en na 67,5 minuten weet ook ik het zeker: Accept is terug !

Beukende riffs, meeslepende songs, een echte zanger, en al zijn ze op leeftijd, potverdikke ze kunnen het nog steeds hoor. Ik ben onder de indruk, meine Herren. De productie van Andy Sneap is ook dik in orde. Tussen mei en eind juli heeft de band wat optredens gedaan in Europa, maar op MySpace zegt de band, geen verdere tourplannen te hebben. Een denkfout, wat mij betreft.

Tracklist:
1. Beat The Bastards
2. Teutonic Terror
3. The Abyss
4. Blood Of The Nations
5. Shades Of Death
6. Locked And Loaded
7. Kill The Pain
8. Rollin Thunder
9. Pandemic
10. New World Comin'
11. No Shelter
12. Bucketful Of Hate