Toen No World Order uitkwam in 2001, heeft het maar liefst vier jaar geduurd alvorens de opvolger Majesty daar was. Gelukkig was dat maar een incident en volgen de albums elkaar weer om de twee jaar op. De band heeft er nog altijd zin in en wellicht dat de succesvolle tournee met Helloween voor de nodige inspiratie heeft gezorgd om vrij vlot met de nieuwe cd To The Metal! te komen. Ja, je leest het goed... het is To The Metal mét uitroepteken! Een super-cliché titel dit keer, maar het heeft wel erg toffe, extreem stoere en gedetailleerde cd-cover opgeleverd. De energie die ervan afspat maakt inderdaad dat je in de cd-winkel spontaan "to the metal!!!!"schreeuwt.

De band heeft een typische Gamma Ray-plaat afgeleverd en gelijk ook maar de beste sinds Powerplant. Nu levert Gamma Ray al jaren kwaliteit, maar deze cd heeft net dat beetje meer. Puntige, spannende songs waarbij voor het grootste gedeelte alle mogelijke snelheden wel voorbij komen. Het is vooral een erg gevarieerde plaat geworden waarbij duidelijk is dat de band zichzelf geen restricties heeft opgelegd. Dat betekent geen radicale stijlverandering of vage experimenten, maar gewoon lekker los gaan. Alles is mogelijk binnen elk nummer, waarvan je nooit weet welke kant men met een riff of melodie opgaat.

De band opent verrassend met het logge Empathy, met het enige opmerkelijke experiment van het album het industrial metal-achtige refrein. Prima nummer, maar toch komt deze het minst voorbij. De rest van de cd is namelijk sterk spul zoals we graag van Gamma Ray horen. All You Need To Know is een erg mooi voorbeeld van hoe ik de nummers in de tweede alinea omschreef. De harde riffs en tempowisselingen vliegen je om de oren en in het rustigere refrein worden we getrakteerd op de vocalen van Micheal Kiske.

Tja, en dan heb je het titelnummer... op zich een lekkere mid-tempo stamper, maar als nummer toch wat misplaatst. De cd is over de gehele linie behoorlijk serieus en To The Metal is net wat te melig. Het is erg zonde dat dit nummer als de single wordt gepresenteerd, want er staan echt veel betere nummers op de cd... zoals de mega-knaller Rise die daarna volgt. Nog een manco van het titelnummer is dat er geleend wordt van Judas Priest's Metal Gods. Zo zonde, want op de rest van de cd wordt er helemaal niks meer gejat, wat op de vorige cd's wel anders was.

Ach, uiteindelijk is To The Metal stiekem toch wel een geinig nummer. En vanaf Rise is er werkelijk waar niks meer te klagen. Er zijn vele momenten dat er herkenningspunten voorbij komen van eerdere Gamma Ray-songs. Maar de tijd om daarover na te denken wordt je niet gegund, want voor je weet zit je weer in de volgende passage van weer zo'n spannend nummer. Het is niet te geloven eigenlijk dat de nummers vaak niet eens langer dan vier minuten zijn, omdat er zoveel gebeurd. Gamma Ray heeft een toppertje afgeleverd die ik nog vaak zal draaien in 2010. Ga trouwens voor de limited edition, die een dvd bevat met een uitgebreide en zeer informatieve making of van de cd.

Tracklist:
1. Empathy
2. All You Need To Know
3. Time To Live
4. To The Metal
5. Rise
6. Mother Angel
7. Shine Forever
8. Deadlands
9. Chasing Shadows
10. No Need To Cry