Bij aankomst lees ik dat het optreden van vanavond helemaal uitverkocht is. Dat verbaast mij niets, want Anathema staat altijd garant voor een goed optreden. Logischerwijs staat de zaal dan ook helemaal vol. Als wij binnenkomen tijdens het optreden van Leafblade is er geen doorkomen aan en vinden wij een plekje achterin bij de bar. Op zich is het niet verkeerd om bier binnen handbereik te hebben, maar helaas zag ik daardoor, op wat rode krullen na, weinig van de optredens.

De avond begint met het optreden van Leafblade. Dit muzikale project van mastermind Sean Jude is sfeervolle troubadourachtige muziek. Al eerder stond hij in het voorprogramma van een akoestisch optreden van Danny en Anneke in Little Devil. Destijds vond ik dit erg mooie en gevoelige muziek, weliswaar iets saaier dan Anathema, maar nog steeds goed luisterbaar. Dit keer had Sean muzikale ondersteuning van onder andere Anathema’s Danny en Jamie. Hierdoor klonk het allemaal een stuk voller ten opzichte van de vorige keer. Toch kwam Leafblade niet goed tot zijn recht door het geroezemoes van het publiek. Sean Jude mag dan wel een goede vriend van de band zijn en dankzij deze vriendjespolitiek in het voorprogramma terecht zijn gekomen, maar de volgende keer zie ik toch graag iets sterkers op het podium. Of natuurlijk een vrijwel muisstil publiek, alhoewel dat vrijwel onmogelijk zal zijn.

Dan is het tijd voor de band waar iedereen voor is gekomen: Anathema. Met een speeltijd van maar liefst twee uur krijgen we zeker waar voor ons geld. Het eerste deel van het optreden bestaat vooral uit wat ouder materiaal zoals Closer, Empty en Lost Control. Halverwege het optreden schuift Anneke aan voor Natural Disaster en het recentere Angels Walk Among Us. Wie Anneke en Danny vaker live aan het werk heeft gezien, weet hoe goed deze nummers live klinken. Anneke krijgt niet voor niets een daverend applaus. De heren weten zichzelf ook prima te redden met Hope en Flying. Anneke schuift daarna opnieuw aan voor ditmaal een cover van Damien Rice uit de film Closer (Blowers’ Daughter) en Parisienne Moonlight. Vooral dit eerste nummer is adembenemend mooi en ik verwijs u graag door naar een clip hiervan op Youtube. Verder komen er tijdens de set nog twee nieuwe nummers aan bod: Hindsight en Universal. Dit materiaal maakt mij nog nieuwsgieriger naar het nieuwe album en ik hoop dat ze het nu eens snel zullen gaan uitbrengen. De show in Nijmegen wordt uiteraard afgesloten met Fragile Dreams, wat overigens één van mijn lievelingsnummers is en voor mij dus een geslaagde afsluiter van de avond is.

Misschien ben ik wat verwend geraakt door de kleinschalige optredens van Danny in Little Devil, maar door de overvolle zaal ontbreekt het tijdens dit optreden aan sfeer en intimiteit. Laten we hopen dat Anathema met een nieuwe cd op zak meer zalen aan zal doen, waardoor de drukte verspreid kan worden. Zo slaan we meteen twee vliegen in één klap: dan is eindelijk de langverwachte cd uit en kunnen we weer genieten van een immer uitstekend en sfeervol optreden van Anathema.